Zoals ieder jaar in maart, lag Niigata onder een metersdikke sneeuwlaag toen we in Nagaoka uit de trein stapten. Het vroor een graad of vijf en dikke vlokken vielen gestaag op ons neer. 'Zo is het nu al weken', zei Michel Capot van Koi Ichi Ban, toen hij ons voor het station oppikte, 'en voor de komende dagen voorspelt men geen verbetering’. We reden richting Ojiya en volgden de verkeersstroom die om zes uur in de namiddag altijd zeer druk is. We gingen recht naar ons hotel. Een stevige maaltijd en een goede nachtrust zouden ons na deze lange reis weer snel opbeuren. Morgen zouden we zeer vroeg naar Isawa vertrekken om enkele dagen bij Toshio Sakai - Matsunosuke, in het Isawa Nishikigoi Center door brengen. Hij wou ons graag de Gosanke van de nieuwe generatie tonen waarmee hij de laatste tijd grote vooruitgang geboekt heeft. We hoopten er een aantal van te kunnen kopen.

ISAWA.

Een trip naar Isawa vanuit Ojiya is in de wintermaanden altijd een sensatie. De reis van driehonderdvijftig kilometers brengt je in een heel andere, veel aangenamere wereld. In Ojiya vertrek je meestal in volle sneeuwstorm. Men volgt een tijd de spiegelgladde autobaan die langs de Japanse zee loopt en rijdt verder doorheen de prachtige Japanse alpen, tot bij Nagano waar een aantal jaren geleden de Winter Olympiade gehouden werd. Tot daar blijft het winteren. Eens de bergen voorbij, verdwijnt de sneeuw en komt de zon er stilaan door. In de verte ziet men bij helder weer de Fujiyama liggen. Deze kegelvormige vulkaan van een kleine 4000 meters hoogte, met zijn eeuwige sneeuw, steekt als een statige, imponerende reus boven het omringende berglandschap uit. Hoe dichter men Isawa nadert, hoe meer het opklaart en de temperatuur stijgt voortdurend. Het was vijftien graden toen we in Isawa aankwamen.

Soms moet men het geluk hebben dat men op het juiste moment op de juiste plaats aankomt. Zo kun je soms iets bekomen waar je anders nooit de gelegenheid toe krijgt. We hadden het geluk mee, Toshio was met zijn zoon Toshi in de achterste serre tategoi kohaku aan het bekijken. Veerle en ik keken natuurlijk geïnteresseerd mee en kregen al dadelijk een les van de meester. Hoe moet men een tategoi van achttien centimeters en acht maanden oud beoordelen. Welke van deze visjes heeft de grootste groeipotentie. Welke heeft het beste beni. Welke is waarschijnlijk een vrouwtje en welke een mannetje. Met zekerheid kan men dat natuurlijk op deze leeftijd niet zeggen, maar een geoefend oog kan, aan de hand van enkele kleine verschillen, met tachtig procent zekerheid, de vrouwtjes er uit pikken. Als het je verteld wordt, zie je de verschillen ook, maar uit je zelf merk je ze niet op. We beoordeelden een twintigtal van deze prachtige juweeltjes en Toshio toonde ons de beste punten van ieder van hen. We leerden weer heel wat bij en waren blij dat we dit moment hadden mogen meemaken. Een kleine Yondan Kohaku van achttien centimeters trok heel de tijd onze aandacht. Volgens Toshio was dit een van de beste en zeker een vrouwtje. Het was een prachtig visje met een vierstapspatroon, met een zacht beni en grote groeipotentie. Veerle vroeg wat het moest kosten, maar de meester lachte en zette het terug in de vijver. We zouden er later op terug komen. Die eerste dag kochten we niets. De hele namiddag werd besteed aan het bekijken van de verschillende Koi die we al enkele jaren bij hem in de moddervijvers hebben zitten. Ze waren stuk voor stuk in prima conditie en waren flink gegroeid. Misschien zouden we er een of twee naar huis laten komen om op de shows in te zetten. Voornamelijk de Sanke van eenentachtig centimeters was klaar om naar de hoogste eer mee te dingen. We zouden dat later wel beslissen. Die avond gingen we met de hele Sakai familie eten in een van de beste restaurants van het mondaine kuuroord. In het hotel bleven we nog uren napraten. Over koi valt er altijd wel wat te vertellen. ’s Anderdaags nam Toshio ons mee naar enkele van zijn verborgen koihuizen die aan de rand van het stadje gelegen waren. Hij toonde ons vol trots zijn nieuwe Showa type. Zeer opvallende dieren met een stevige body en grote sterke vinnen. Maar het meest opvallende zijn de kleuren. Daarop werkt hij de laatste jaren heel hard. Deze Showa hebben niet meer het wat oranje rood van de gekende Showatypes, maar hebben nu het heldere glanzende beni van Kohaku. Heel fascinerend. Ook het Sumi is dieper zwart en heeft in het kage een blauwe schijn. Dit is een grote sprong voorwaarts. Matsunosuke Showa wordt nu zeer interessant.

We selecteerden die dag meer dan driehonderd tosai en nisai. Kohaku, Sanke, Showa en ook enkele Koromo. Allen zijn van hoge kwaliteit en typisch Matsunosuke. Ook enkele honderden Chagoi, Ginrin Chagoi, Kigoi, Ginrin Kigoi en Benigoi.

We kochten ook drie nieuwe aanwinsten voor onze eigen collectie. Het Yondan kohaku tategoitje van 18 centimeters dat Veerle uiteindelijk van hem mocht kopen. Een Jumbo tosai Tategoi Sanke van 38 cm en als kers op de taart, een prachtige tweejarige Tategoi Kuchibene Kohaku van 52 centimeters die volgens de meester tot de drie beste tweejarige tategoi van het jaar behoort en een grote toekomst heeft. In mei gaan deze drie toekomstvissen de zomer doorbrengen in een moddervijver in Yamakoshi. Ze zullen nog meerdere jaren in Japan blijven. Met tegenzin verlieten we Isawa en reden de driehonderdvijftig kilometers terug naar de sneeuw en de koude van Niigata. Daar zouden we nog acht dagen druk bezig zijn met het selecteren van andere variëteiten bij onze vertrouwde kwekers.

NIIGATA. Het was laat toen we in Ojiya aankwamen. We reden dadelijk naar ons Japans restaurantje. Na een stevige maaltijd en enkele Sake sliepen we alle vermoeidheid weg en waren ’s morgens al vroeg klaar om de zoektocht naar de mooiste living juwels aan te vatten. Wie Niigata niet kent van voor de aardbeving, zal het verschil niet merken. Maar zij die al jaren deze prachtige streek doorkruisen, kijken vol weemoed naar de tientallen plaatsen waar vroeger mooie koi-huizen stonden of moddervijvers lagen. Vele kwekers verloren hun huis en wonen nu in een van de vierduizend noodwoningen die na de ramp door de regering zijn opgetrokken. Marudoh, Dainichi, Yashinori Tanaka, Yagenji, Kosugi en anderen zijn hun huizen of serres kwijt. Anderen zijn door modderlawines bijna niet meer bereikbaar.

Toch is er een grote activiteit. Overal worden de bergflanken met dikke lagen gewapend beton versterkt om te voorkomen dat nieuwe modderlawines zouden ontstaan. Men was ook volop aan de gang om in de koihuizen van Dainichi in Iwamagi nieuw beton te storten om de gebarsten vijvers te herstellen. Positief is dat sommige kwekers al volledig nieuwe serres hebben laten optrekken. Ze blijven niet bij de pakken zitten. Goede nisai zijn moeilijk te vinden. Doordat er bij de aardbeving op 23 oktober 2005 vele miljoenen babykoi gestorven zijn, is het aanbod tweejarige koi natuurlijk veel minder groot dan andere jaren. Maar tosai zijn er genoeg. Overal zitten de vijvers vol. De kweek, is goed geslaagd en de kwaliteit is zeer hoog. We selecteerden in die acht dagen nog bijna vijfduizend mooie juweeltjes.

17 nisai tategoi Kohaku van Hasegawa - Vijftig tosai tategoi Hariwake van Yamazaki. – 24 nisai Doitsu Kohaku, Sanke en Showa bij Shinoda - 18 prachtige Sansai Ginrin Ochiba en Soragoi en Asagi bij Kosugi - 62 tosai tategoi Hikarimoyo en Doitsu Ochiba bij Kase - 18 mooie nisai Kikosui en Yamatonishiki bij Aoki. Mooie tosai Shiro Utsuri bij Marudoh en Kazutake Suda - Langvin Koi en Ginrin Yamabuki bij Suda - Topklas Shusui tosai bij Yamajiyu - Honderd tategoi Gosanke en kleurige Kikokuriyu bij Kataoka - Goshike en Hikarimoyo bij Y. Tanaka – Topklas Gosanke en Koromo bij Sakazume. Nisai Showa van Marudoh – Nisai Hi Utsuri en Kujaku van Hirasawa. Ook enkele prachtige driejarige Kigoi, Benigoi, Shiro Bekko en nog zovele andere juweeltjes.

Het was een zeer vruchtbare reis. Onze klanten zullen tevreden zijn. Nu nog even op beter weer wachten. Dan zal ons OPENDEUR WEEKEND OP 8 en 9 APRIL zeker een groot succes worden.